Dat Randstad in zwaar weer zit, kan niet als een verrassing komen. Na twaalf kwartalen krimp op een rij degradeerde de uitzender onlangs uit de AEX. Na bijna twintig jaar werd het vriendelijk doch beslist uitgezwaaid naar de Midkap (en dat na de uitbreiding van de AEX van vijfentwintig naar dertig fondsen).
Ik meen ooit begrepen te hebben dat de boodschap van ons belastingstelsel zou zijn dat arbeid loont, en niet vermogen. Klaas Knot, oud-voorzitter van DNB, stelde al dat de belastingen, toch de betonfundering van de staat, dringend toe waren aan een renovatie omdat die boodschap wat ondergesneeuwd dreigde te raken.
De enige kracht van talentlozen is dat ze met velen zijn. ‘Onze tijd is gekomen’.
Zo zien wij de governance van het optimisme op alle vlakken omslaan naar het recht van de sterkste. En dat is een wankel evenwicht – omdat gunsten en posities vrij snel in hun tegendeel kunnen verkeren
Om de verlokkingen en gevaren van fascisme, nationaalsocialisme en communisme in West-Europa tegen te gaan werd het uitgangspunt: we gaan zorgen voor voldoende welvaart. We smoren het potentiële kwaad in overvloed. Deze West-Europese context werkte voor decennia wereldwijd behoorlijk normerend.
Paape & Van de Voort: Alarmfase rood als dividend en rente voor investeringen komen.
In de ‘duiding’ van extreemrechts, populisme, ed. zitten we vast in een enorm misverstand.
Leo van de Voort en Fred van Essen zien de bank 'stilstruikelen'.
Kapitaal moet renderen en vloeit nu eenmaal, in tegenstelling tot water, naar het hoogste punt. En het blijft dat doen, wat politici of ‘Rijnlandse bestuurders – waar ook ter wereld’ daar ook van vinden. De kapitaalmarkt verlangt realisatie van (kasstroom)potentie: hidden value (vanuit immateriële activa, nieuwe concepten, reële disrupties), benutting van talent en human resources, en absolute outperformance ten opzichte van de concurrentie. Dat lukt slecht in Nederland.
De overheid is verworden tot een soort callcenter dat op bestelling problemen moet oplossen. Politiek als bedrijfsvoering, ‘fiksen’. Veel Nederlanders – en burgers elders in de westerse wereld – wanen zich tegenover de overheid consument; consumenten komen louter wat halen, maar als burger moet je ook wat bréngen. Daar moet je dan als overheid ook wel actief toe uitnodigen – en dat is niet door onder het mom van de ‘participatiemaatschappij’ veel verantwoordelijkheid af te wentelen op burgers.